"Opgebrand" het nieuwe jaar beginnen...

Jaarwisselingen behoren niet tot mijn favorieten qua feestdagen. Integendeel, het dubbele gevoel van dingen achterlaten in het oude jaar en de onzekere opwinding over de kansen en gebeurtenissen van het nieuwe jaar geven een raar gevoel in mijn buik. Geen vlinders, eerder iets van een spannend soort waar ik geen naam aan kan geven.

Voor mij dan ook geen spetterende Nieuwjaarsfeesten met veel mensen en gedoe. Oudjaarsavond volstaat met mijn dierbaren, ouderwets spelletjes spelend en een schaal oliebollen maar liever nog met appelbeignets! Nog wat goeie gesprekken over het afgelopen jaar of de mogelijkheden van het nieuwe jaar. Soms aan de hand van kaartjes die speciaal hiervoor ontworpen zijn, soms random vragen die we met elkaar en de kinderen bespreken. Cabaretshows kijk ik in alle rust later terug dus de televisie gaat pas aan als de klok gaat aftellen. Champagne ontbreekt nooit, dus proostend het nieuwe jaar in! Dat dan weer wel :)

Dit jaar is de start van het Nieuwjaar anders, moeilijker, onzeker ook. Sinds begin november kon ik de brandjes niet meer blussen en stortte ik in, volledig uitgeblust. Gekke gewaarwording voor iemand die altijd in de hoogste versnelling staat en gaat. Pas half december kwam het besef, acceptatie is de eerste stap naar herstel. En willen herstellen is het enige dat ik zeker weet. Maar hoe accepteer je, wat is loslaten en hoe doe je dat? 

Rust uit, ga slapen! Doe waar je zin in hebt, waar je blij van wordt, waar je energie van krijgt. Doktersadvies maar hoe moeilijk is dat. Relaxen is voor mij een ander woord voor luieren, lanterfanten, nutteloos zijn. Na ruim 5 jaar hooguit 5uur slapen per nacht maakt dat ik ben gaan geloven dat ik nooit meer uitgerust wakker zal worden. En lezen, ooit mijn grootste hobby en ontspanning, lukt me ook al jaren niet meer. 

Toen vorige week het telefoontje kwam van iemand in mijn nabije omgeving met de boodschap, ik heb acute leukemie, sloeg dit in als een bom. Wat een verdriet, onrecht, machteloosheid in zijn leven en dat van zijn gezin. Opnieuw een besef, wat ben je als mens toch verschrikkelijk kwetsbaar. Meteen ook veel vragen in mijn hoofd maar nog méér antwoorden,. Mens, leef! Doe wat je gelukkig maakt. Werk is belangrijk maar niet ten koste van alles. Altijd maar aan staan eist uiteindelijk zijn tol. Perfectionisme ook, Altijd maar willen presteren, hoger, beter, meer...

Balans, dat woord krijgt steeds meer een gedaante, voor mij een soort magisch woord waarvan ik de betekenis steeds beter lijk te beseffen maar vooral wil bereiken. 

Zou er iemand aan het einde van zijn/haar leven terugkijken en zeggen, had ik maar meer gewerkt? 

Ik denk het niet, dus mijn goeie voornemen voor 2023?

ZINVOL LEVEN...